and saw what? Me. Again. But there’s something different.
Yesterday my dad told me ‘you know, I laughed when you said what you wanted to study in the other city. But the truth is.. you should really think about this one. You’re 21, so think about this. ‘. I freezed. Wait a minute! What’s with the attitude? Last year it was wrong of me to change my major and now it’s ok to go to another city and loose another year..? Since when can I do this kind of stuff?
And then I realised. Since when do I think I can’t? If not now, then when? When I finally decided not to even try to get there, was my little thought ‘I can’t afford living in another city all by myself’ just an excuse? I’m not sure what to think right now. This year, they don’t take application for the major and if I were to finally get there, it would mean me being 3 years behind. While it’s already 3rd day of 2009, my mind is still in October mode. I think it’s finally time to stop saying carpe diem without making it meaningful; no one else is going to do it for me. In creating my future I am actually all alone.
So I have to decide something. I have to do something. I have to make myself more present in this world, more active. That’s why I’m taking little steps; dance hall lessons. Studying Hindi language. Jogging. Aiming for scholarship. Speaking up. Just to make myself more confident, so next time I’m thinking about something I won’t even assume it could be impossible.
Right now I have to make myself believe that no matter what is waiting for me around the corner, I can achieve it, I can do it, or I can at least work my ass off and in case of failure, do even better next time.
Anyway, that’s what I saved as a draft couple of days ago. And I’m keeping my word. Becoming a barista – I think until I get to my perfect major I’ll try doing things I’ve always wanted to do. How does it sound? Me – barista. Weird. But I guess the fact that I already drank 2 cups of black killer won’t go away without consequences.
//
I co zobaczyłam? Siebie. Znów. A jednak coś się zmieniło.
Wczoraj tata zagadnął: ‘pamiętasz jak wczoraj zaśmiałem się kiedy powiedziałaś co chcesz studiować w tamtym mieście? Prawda jest taka, że powinnaś to przemyśleć. Masz 21 lat, więc lepiej przemyśl to sobie.. Zamarłam. Chwila, co to ma być? W zeszłym roku moja zmiana kierunku niby była błędem, ale teraz fakt, że miałabym się przeprowadzić do obcego miasta i stracić kolejny rok jest do przyjęcia..? Od kiedy wolno mi robić takie rzeczy?
I wtedy to do mnie dotarło. A od kiedy NIE wolno? Jeśli nie teraz, to kiedy? Kiedy zrezygnowałam z próby dostania się, czy moja myśl że nie stać nas na wysłanie mnie samej do innego miasta była tylko wymówką? Nie wiem, co o tym wszystkim myśleć. W tym roku na „mój” kierunek rekrutacji nie ma, gdybym rzeczywiście się na to zdecydowała, to oznaczało by to 3 lata w plecy. Podczas gdy na kalendarzu straszy data „3 styczeń”, ja dalej mam włączoną opcję Październik. Chyba muszę przestać mówić carpe diem wcale tak nie myśląc. W kreowaniu swojej przyszłości jestem tak naprawdę całkiem sama.
Tak więc muszę podjąć jakąś decyzję, coś zrobić. Stać się bardziej aktywną na tym świecie. Dlatego stawiam małe kroczki: kurs tańca. Nauka hindi. Jogging. Walka o stypendium. Wyrażanie swojej opinii. A wszystko po to, by utworzyć w sobie pewność siebie; tak, by następnym razem nawet nie przyszło mi do głowy, że coś jest niemożliwe.
Teraz muszę uwierzyć, że niezależnie od tego, co mnie czeka, mogę to osiągnąć, jestem w stanie to zrobić, albo przynajmniej dać z siebie wszystko i w razie porażki postarać się jeszcze bardziej następnym razem.
Przynajmniej tak napisałam w szkicu kilka dni temu. I póki co słowa dotrzymuję. Stać się baristą. Nim uda mi się z moim wymarzonym kierunkiem, popróbuję rzeczy, których zawsze chciałam spróbować. bJak to brzmi? Ja – barista. Dziwnie. Ale to, że wypiłam już dwa pełne kubki czarnego mordercy, nie może się nie odbić na moim życiu.
